W dusznej sali, gdzie blaski słońca ścian nie pieszczą, Miejsce twe
cudzoziemcze. W oczach ci się żarzy Trawiący płomień, który goreje złowieszczo
Gwiazdami czarnych źrenic wśród kredowej twarzy.
Głucha zaduma wrosła w twe rysy z marmuru. Nie odgaduję całej twego życia
treści, Lecz przeczuwam, że w piersi tej w pancerz munduru Wtłoczonej — serce
chore i smutne się mieści.
Nie idziesz w bój — w walecznych nie postaniesz rzędzie, Ramię się pod ciężarem
ugnie karabinu; Ty w zapylonych murach giń! Zawsze i wszędzie Silni ozdobią
skronie wieńcami wawrzynu.
Myśli twe jak spłoszone ptaki, kiedy wzlecą Nad ziemią, w nieskończony szereg
się rozwiną
I pędzą. Głowę ręką swą wsparłeś kobiecą. Czy za płomienno-oką tęskno ci
dziewczyną?
Czy opuszczonej matki brak ci dobrej dłoni, Ojczystych pieśni echa, namiętnego
tańca, Czy dalej gdzieś w obłoczne światy myśl twa goni I buja niepochwytna od
krańca do krańca? <>br Czy wiesz, jak ręka doli dziwnie bywa psotną? Któż
zgadnie, czy nie tęskni jak ty szereg cały Serc — w twojej znów ojczyźnie — i
drogą powrotną Czy się z tamtemi myśli twe nie skrzyżowały?
Milczysz, choć może usta twe pragną spowiedzi. Pracą uciszasz duszę w bolesnej
rozterce... I nie wiesz, że za szybą opodal — cię śledzi Dwoje oczu i bije
cudzoziemki serce.
